H ΕΕ έχει ειδικά προγράμματα για νέους αγρότες που τα χρησιμοποιεί ως βοήθεια όπως υποστηρίζει, για την εγκατάσταση νέων αγροτών στον αγροτικό τομέα. Στην πραγματικότητα τους εγκλωβίζει στην αντιδραστική καπιταλιστική ιδεολογία της, περί επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας, τους δεσμεύει και αυξάνει την εξάρτησή τους από την πολιτική της, εντείνει την εκμεταλλευτική διαδικασία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

 

H ΕΕ έχει ειδικά προγράμματα για νέους αγρότες που τα χρησιμοποιεί ως βοήθεια όπως υποστηρίζει, για την εγκατάσταση νέων αγροτών στον αγροτικό τομέα. Στην πραγματικότητα τους εγκλωβίζει στην αντιδραστική καπιταλιστική ιδεολογία της, περί επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας, τους δεσμεύει και αυξάνει την εξάρτησή τους από την πολιτική της, εντείνει την εκμεταλλευτική διαδικασία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Πιο ειδικά:


Δίνονται με ευρωκοινοτικά προγράμματα και με ελληνική συμμετοχή, τα «πριμ πρώτης εγκατάστασης» που κυμαίνονται έως και 20.000 ευρώ σε δόσεις και με όρους και προϋποθέσεις δεσμευτικές και ασφυκτικές, π.χ. για το τι θα καλλιεργήσουν (αφού υπάρχουν από την ΕΕ περιορισμοί ακόμη και σε προϊόντα που δεν έχουμε αυτάρκεια π.χ ζάχαρη, γάλα κ.ά) και με την προϋπόθεση ότι δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν το πρόγραμμα για μια 10ετία, διαφορετικά επιστρέφουν το ποσόν που πήραν. Πρέπει να έχουν δική τους γη, γιατί τα χρήματα αυτά δεν φτάνουν για αγορά ούτε καν ελκυστήρα και άλλων αγροτικών εφοδίων. Είναι πολύ λίγα για να ξεκινήσει κανείς, συνεπώς αναγκαστικά ο κάθε νέος αγρότης δανείζεται, χρεώνεται. Όμως το υψηλό κόστος παραγωγής από τα ακριβά αγροτικά εφόδια που πουλάνε οι πολυεθνικές (φυτοφάρμακα, λιπάσματα, σπόροι, ζωοτροφές, μηχανήματα κ.ά), οι εξευτελιστικές τιμές παραγωγού που δίνουν για τη σοδειά οι εμποροβιομήχανοι, με τον εκβιασμό των φτηνότερων εισαγόμενων, η φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης και για την αγροτιά (φόροι στο αγροτικό πετρέλαιο, τις γεωτρήσεις, το ηλεκτρικό), οι υψηλές εισφορές στον ΕΛΓΑ, ΟΓΑ, η άμεση φορολογία στο 13% από το πρώτο ευρώ, τα χαράτσια στα σπίτια και τα χωράφια κ.ά, έχουν οδηγήσει στη δραστική μείωση του αγροτικού εισοδήματος. Δεν μπορούν να ζήσουν ή να αγοράσουν αγροτικά εφόδια για να συνεχίσουν την αγροτική δραστηριότητα και φυσικά υπάρχει αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών.

Εγκλωβισμένοι στις δεσμεύσεις
Με αυτό τον τρόπο είναι εγκλωβισμένοι χιλιάδες νέοι αγρότες που αξιοποίησαν αυτά τα πριμ για να παραμείνουν στην παραγωγή, εντάχτηκαν, επένδυσαν σε σχέδια βελτίωσης, πίστεψαν ότι θα γίνουν επιχειρηματίες, καταχρεώθηκαν στις τράπεζες. Σήμερα ούτε να εγκαταλείψουν το επάγγελμα τους μπορούν, αφού υπάρχουν δεσμεύσεις και βέβαια η ανεργία καλπάζει, αλλά ούτε και να ζήσουν από την δουλειά τους.
Δηλαδή αυτά που τόσο διαφημίζονται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και τα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ σε καμιά περίπτωση δεν λύνουν το πρόβλημα. Τα αξιοποιούν για να εξωραΐζουν την ΕΕ και μάλιστα πρόσφατα εξήγγειλαν νέα προγράμματα, ενώ δεν έχουν εξοφλήσει ακόμη τους νέους που εγκαταστάθηκαν με αυτό το ίδιο πρόγραμμα το 2009 και οι οποίοι έχουν χρεοκοπήσει στην πλειοψηφία τους.
Υπάρχει διέξοδος για τη νεολαία της υπαίθρου με άλλη πολιτική, που θα στηρίζεται στον κεντρικό σχεδιασμό και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και της γης. Έτσι θα ξέρουμε και θα καλύπτουμε τις ανάγκες του λαού και της χώρας σε πρώτες ύλες μέσα από προγραμματισμό τι θα παράγει κάθε περιοχή. Με ολόπλευρη στήριξη, από κρατικές βιομηχανίες σπόρων, φαρμάκων, λιπασμάτων, μηχανημάτων, ενέργειας, εγγειοβελτιωτικά έργα, την επιστημονική δημόσια και δωρεάν στήριξη. Αναπτύσσοντας τον παραγωγικό συνεταιρισμό των μικροκληρούχων που θα μειώνει το κόστος παραγωγής, θα εξασφαλίζει φθηνά και ποιοτικά προϊόντα στον λαό μέσω του κρατικού εμπορίου και εισόδημα στους αγρότες, με ανάπτυξη συνολικά της υπαίθρου (κέντρα υγείας, μόρφωσης, πολιτισμού, αθλητισμού κ.λ.π).
Αυτό προϋποθέτει ανάπτυξη της κοινωνικής συμμαχίας εργατών, φτωχών αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νεολαίας και των γυναικών των λαϊκών οικογενειών που θα παλέψουν για ανάπτυξη προς όφελος του λαού.
Όλα αυτά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν παρά μόνο σε σύγκρουση με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, με αποδέσμευση από την σΕΕ για να γίνει ο λαός ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.